Conferentiegedrag

Wie nam je ooit in haar mond met de kalmte van iemand die deadlines nooit mist en jij voelde aan haar tong dat je net gearchiveerd werd, voorgoed?

In de lift stond ze achter me, haar adem tegen mijn nek.
Haar vinger gleed tussen mijn schouderbladen, achteloos.
Ik drukte op de verkeerde verdieping om het moment te rekken.
Ze fluisterde.. “Mijn kamer is 912.”
De lift piepte. Mijn broek ook.

Ik klopte aan. Zij deed open met nat haar en een kamerjas die niet helemaal sloot.
Ze liet me binnen zonder iets te zeggen.
Ik wilde haar al dagen aanraken.
Dus ik begon met mijn ogen en toen met mijn handen.

Ze zat op de rand van het bed, haar kamerjas open, niets eronder.
“Laat je broek vallen,” zei ze, alsof het routine was.
Ik gehoorzaamde als een man die wist dat verzet zonde was.
Haar hand gleed over mijn dij. Mijn excuses zaten nog in mijn schoenen.

Ze nam me in haar mond alsof ze me aan het beoordelen was.
Traag. Systematisch. Meedogenloos.
Ik vloekte, zij lachte
en slikte me daarna met overtuiging.

Mijn vingers vonden haar nat, open, hongerig.
Ze legde haar benen over mijn schouders,
sloot haar ogen en gaf zich over.
Ik proefde haar als een antwoord op een vraag die ik al vergeten was.
Ze kwam stil met haar tanden in het kussen.

We lagen zwijgend naast elkaar, zwetend, natrillend.
Ze pakte een druif van het roomservice-bord en legde die op mijn lippen.
“Niet bijten,” zei ze.
Ik beet toch. Ze draaide zich op me.
Straf volgde snel en vochtig.

Ze zat op me, haar handen op mijn borst, haar ritme als een dreun.
Elke keer dat ze neerkwam, verloor ik iets van mezelf.
Ze hield oogcontact.
Tot ik brak
en zij me doorreed alsof ze het voelde gebeuren.

We stonden onder de douche, zij met haar rug tegen het glas.
Ze tilde haar been op, voet op mijn borst.
“Durf je?” vroeg ze.
Ik antwoordde met mijn heupen.
Ze gilde tegen het tegelwerk.

Op het bureau lagen haar panty’s, mijn das, twee hotelbonbons.
Zij zat op de stoel, benen wijd, vingers bezig.
“Je bent laat,” zei ze.
Ik knielde.
“Ik moet bijwerken,” zei ik en ik begon opnieuw.

Ze bond mijn handen met haar panty’s.
Ging bovenop me zitten en hield me stil.
“Niet bewegen,” zei ze.
Ik gehoorzaamde weer.
Tot ze me losmaakte. Toen deed ik het tegenovergestelde.

Ze lag op haar buik, ik boven haar, haar stem gebroken in stukjes adem.
“Harder,” fluisterde ze, alsof zachtheid verboden was.
Ik hield haar bij haar heupen en gaf haar wat ze vroeg.
Wat we allebei nodig hadden.
Geen liefde. Alleen drift met huid.

De checkout was om 11:00 uur.
Om 10:59 uur trok ze haar hak aan, zo langzaam dat ik bijna vergat te ademen.
Ze gaf me een kus zonder tong, zonder belofte.
“Volgende conferentie?” zei ze.
“Zeker,” zei ik.

 Gekomen op een Gedachte

---

De Tocht Naar The Desires Den

Met dit boek heb je geen PornHub nodig. Alleen een gesloten deur.